Nie popadając w skrajność (recenzja spektaklu WARszawianka)

Balet Kopciuszek

11 marca 2018

Plotka

30–31 stycznia 2018

Klub hipochondryków

8–9 stycznia 2018

Dwie połówki pomarańczy

26 grudnia 2017

Balet Jezioro Łabędzie

1 marca 2018

Klimakterium …i już

27 grudnia 2017–23 stycznia 2018

Kasta la vista

13 grudnia 2017–7 stycznia 2018

Do kogo należy słowo patriota? Ile łez trzeba wylać nad grobem powstańca? Tam gdzie niektórzy wykrzykują o powstanie z kolan i zerwanie kajdan, potrzebujemy redefinicji pojęć, dostrzeżenia ludzkiej strony narodowych mitów,  by móc o patriotyzmie mówić bez patosu. Szymon Budzyk w spektaklu „WARszawianka” szuka pogubionych znaczeń w tekście Wyspańskiego, wespół z Mickiewiczem i Słowackim, zwracając wieszczom ludzką twarz ich przemyśleń o Polsce.

 

Spektakl w ramach projektu „Teatr Modrzewiowy od/nowa” opowiedział historię wielkiego polskiego marzenia o wolności i  kulisach powstania listopadowego. Generał Chłopicki, odziany w ubiór polskiego żołnierza po godzinach, w czarnym podkoszulku, z telewizora dowiaduje się o klęskach powstańczych. W męskim gronie środowiska koszarowego gruntuje swoją pozycję dyktatora poprzez emanację siły fizycznej, głośnymi komendami i przepychanką z żołnierzami. Powstanie trwa. W dworku grochowskim panuje sielankowa atmosfera, kobiety pięknie wyglądają, a mężczyźni są szczęśliwi. Patos polskiego dworku zostanie szybko przełamany – Maria, która w spektaklu jest seksbombą w przyciemnianych okularach, co najmniej nie rozpacza na wieść o utracie w boju ukochanego. Dalej słyszymy wykonywaną na żywo Warszawiankę oraz żołnierza Flower Power, maszerującego z kwiatem w lufce karabinu. I sznury zakrwawionych wyłogów.

 

Siłą spektaklu jest jego subtelna estetyka muzyczna, stanowiąca sama w sobie piękny przekaz ewolucji historii o tragedii powstania. Jest Chopin i etiuda rewolucyjna, ale jest też Warszawianka śpiewana w konwencji pop przez Marię (Beatę Śliwińską), która częściowo naga, w sukni przewieszonej poniżej biustu, przypomina Marianne z obrazu Delacroix, która wiedzie lud swój ku rewolucji. Z drugiej strony, intensywny makijaż oraz uwspółcześniony wygląd i brzmienie melodii przełamują patos kobiety-wskrzesicielki wolności. Kobieta-rewolucja, kobieta-wolność, Emilja Plater – dzięki tym pomysłom historia powstania opowiedziana jest dwojgiem oczu, męskimi i żeńskimi. Pojawia się też wspaniały chór kobiet w różnym wieku, niektóre w ciąży, wszystkie w bieli – ich głos jest usłyszany, gdy dowiadujemy się o klęskach powstańczych, a generał Chłopicki ma oczy przesłonięte zakrwawionymi wyłogami – piękny wizualnie i bardzo poruszający zabieg.

 

Generał Chłopicki, w tej roli fantastyczny Andrzej Rozmus, ma poważny konflikt z samym sobą – donośny głos nie wierzącego w zwycięstwo powstania dyktatora, który wewnętrznie walczy, szuka słusznej decyzji, rzuca się w romans z wdową po swoim żołnierzu, ukazuje struchlenie skryte za powłoką mięśni, bezwłosej głowy i głośnego krzyku. Andrzej Rozmus znakomicie opowiada tragedię osoby uwikłanej w rolę świadomego klęski bohatera, który w ostatecznym szale wylewa na siebie kubeł przelanej w boju krwi. Na uwagę zasługują role kobiece: Marii, uwodzicielki Chłopickiego oraz powstańczych armii, z drugiej strony przestrzegającej przed zagładą, oraz Anny – która z niepozornej, cichej, ubranej w biel, nieśmiałej do nerwowych odruchów postaci z kart Wyspiańskiego, wkłada nagłowny mikrofon organizatorski i przemienia się w Emilię Plater. Wszystkie sceny odznaczają się świetną dynamiką – od harców Chłopickiego z kobietami, przez jeżdżące po scenie pianino.

 

Spektakl Szymona Budzyka to świeże, piękne estetycznie, odwrócone spojrzenie na szukanie patriotycznego wyrazu w znanym nam patriotyzmie. Teatr Modrzewiowy odradza się w najlepszym stylu, znakomitej kondycji aktorskiej i scenograficznej, w Krakowie za sprawą Teatru Odwróconego. Spektakl jest ważnym, choć nieoficjalnym i uciekającym od upolitycznienia, elementem w dyskusji o to, czy wytatuowany na ramieniu Napoleon to cały patriotyzm, jaki znamy.

 

Maria Kończewska

Redakcja

Redakcja

19 lat z Internetu
7091 artykułów 1720 tekstów 11 nagrań 3 komentarze 7 postów 435 tekstów piosenek
Wywrota.pl to interdyscyplinarny serwis społecznościowy zajmujący się kulturą. Jest jednym z pierwszych portali kulturalnych w polskim Internecie – działa od 1998 roku. W tym czasie otrzymał wiele prestiżowych nagród, m.in.: Papierowy Ekran…


Dodaj komentarz anonimowo lub zaloguj się
 
Kejti
Kejti 5 pazdziernika 2016, 18:58
Widziałam i polecam baaardzo!!!
Grzegorz
Grzegorz 8 pazdziernika 2016, 11:52
Jestem pod Wielkim WRAŻENIEM Pełnego Profesjonalizmu, wspaniale odegranych ról, emocji, powagi, stylu i sztuki.
Spektakl "Warszawianka" odegrany został mistrzowsko przez Wszystkich bez wyjątku.
Każdy zrobił na mnie rewelacyjne wrażenie, mam nadzieję, że nie raz zobaczę ekipę w Akcji :) Bardzo chętnie :) I serdeczne podziękowania dla odtwórczyni roli Marii za zaproszenie i zachęcenie do przybycia na spektakl :)

Nie żałuję, a polecam każdemu :)
Gocha
Gocha 7 listopada 2016, 21:40
Chyba pójdę drugi raz :)
rss
przysłano: 5 pazdziernika 2016


Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość


lub tradycyjnie
login lub email
hasło