Muzyka

Białe Wiśnie – Tel Quel EP

Recenzja drugiej epki poznańskiego zespołu – Białe Wiśnie.

 

Wróciłem do domu po zajęciach, odrobinę zmęczony i przytłoczony nadciągającym referatem o żydowskim karnawale, a także tyradą prowadzącej lektorat z francuskiego. Nie załamało mnie to jednakże, a myśl, że gdzieś na zagraconym stole czeka na mnie płytka z porcją nowej muzyki, zachęcała do działania. Nastawiłem wodę na kawę, odkopałem krążek.

Odtwarzacz włączony, płyta nastawiona. W czasie pierwszego utworu przypomniałem sobie, że mam do napisania recenzję, jakiegoś Black Bazaru, postanowiłem więc zrobić szkic. Przewróciłem cały pokój do góry nogami, żeby odnaleźć książkę, następnie rozpocząłem poszukiwania kartki i długopisu. Gdy w końcu byłem należycie przygotowany do pracy, odkryłem, że z wieży nie dolatuje żaden dźwięk. Nastawiłem ponowne odtwarzanie i zasiadłem do pracy.

Potem wrócił mój współlokator, który wyciągnął mnie do kuchni na krótką pogawędkę o zajęciach, fenomenologii badań literackich, rytuałach przejścia, a wypadłoby zmyć naczynia, no nie i innych przyjemnie zajmujących czas sprawach. Skoro już byłem w kuchni, postanowiłem coś ugotować, więc ochoczo zabrałem się do krojenia, mieszania, doprawiania, odcedzania i smażenia (kolejność przypadkowa). W misce znalazł się pierwszorzędny makaron z sosem, a ja znów odkryłem, że przegapiłem odsłuchanie płyty.

Powiedziałem sobie, że trzeba się skupić. Włączyłem odtwarzacz raz jeszcze i przez siedemnaście minut (tyle trwa nowe wydawnictwo poznaniaków) siedziałem na łóżku, wpatrzony w wyświetlacz wieży. Nie tracąc koncentracji przestudiowałem okładkę. Spodobała mi się, ze względu na chłodny odcień niebieskiego, odrobinę skandynawski. Epka dobiegła końca, a ja nie miałem żadnych konkretnych odczuć, niczego co porwałoby moje uszy. Doszedłem do wniosku, że skoro nic nie przyszło mi do głowy, trzeba posłuchać jeszcze jeden raz, tym razem dogłębnie analizując każdy dźwięk. Kolejne siedemnaście minut upłynęło mi na wgłębianiu się w strukturę muzyki Białych Wiśni, ale po raz kolejny w mojej głowie nie zarysowało się jakiekolwiek wrażenie.

Pijąc drugą kawę, stoczyłem ostatni bój z Tel Quel i stwierdziłem rzecz następującą: da się tego słuchać, ale jest mnóstwo lepszych zespołów. Gdyby Białe Wiśnie odpuściły sobie teksty i wokale, powiedziałbym, że jest to bardzo porządny instrumentalny pop-rock. Przemytnicy Wrażliwości zaczynają się bardzo miłą basową partią wspomaganą przez perkusję a la Joy Division, ale czar pryska gdy wchodzą wokale, zaś powraca na sam koniec wraz z solówką gitary i leciutko sigurowatym brzmieniem klawiszy wieńczącym piosenkę. Z kolei pierwsze sekundy Gówniarza przynoszą skojarzenia z My Bloody Valentine, czy – szukając na naszym podwórku – z ostatnim wydawnictwem Much, ale znów wokale psują cały odbiór. W warstwie instrumentalnej jest sporo miłych odniesień do sceny brytyjskiej, podobnie jak do polskiej alternatywy ubiegłej dekady i brzmiałoby to naprawdę dobrze, gdyby nie wokalista. Tyle dobrego, że przynajmniej teksty nie irytują, a biorąc pod uwagę inne polskie wydawnictwa z tego roku, jestem w stanie stwierdzić, że są dobre.  

Reasumując, najnowsze wydawnictwo Białych Wiśni nie jest żadnym odkryciem – najzwyczajniej w świecie to porządna pop-rockowa płyta, bez specjalnych zachwytów, ale da się ich słuchać. Stwierdzenie, że z niecierpliwością będę czekał na ich debiut byłoby kłamstwem, aczkolwiek gdy takowy się ukaże – chętnie posłucham, żeby ocenić czy panowie z Poznania się rozwinęli.

 

Damian Kowal

 

Białe Wiśnie, Tel Quel EP

wyd. własne, 2010 

 


sin∞ger

Damian Kowal sin∞ger

21 ∞
30 artykułów 8 tekstów 398 komentarzy
Zasłużeni dla serwisu


Dodaj komentarz anonimowo lub zaloguj się
 
Marcin Sierszyński
Marcin Sierszyński 10 grudnia 2010, 17:09
Szkoda tylko, że na początku musiałem przeczytać tak dużo o twoim życiu. :P
Paweł
Paweł "Ivo" Kaczorowski 10 grudnia 2010, 19:25
Przez chwilę nawet zaczęło być interesująco, ale zacząłeś recenzować płytkę i ... zgubiłem główny wątek. :)
Jacek
Jacek 11 grudnia 2010, 14:23
tak...szkoda dobrej historii ;]
Olivia B.
Olivia B. 13 grudnia 2010, 17:13
To jest pamietnik czy recenzja? ;))
Jacek
Jacek 13 grudnia 2010, 21:10
pamiętnik:)
Justyna D. Barańska
Justyna D. Barańska 13 grudnia 2010, 22:17
Lemur, przestań Singera rozpraszać! w każdym razie mam takie podejrzenie, że ta "pamiętniczkowa" część jest tu bardzo istotna, bo wiele mówi o samej płycie, czyli o tle, którego tak naprawdę być nie musi, ale przynajmniej nie jest cicho.
Dominika Ciechanowicz
Dominika Ciechanowicz 13 grudnia 2010, 22:52
A jaki to był sos?
Justyna D. Barańska
Justyna D. Barańska 13 grudnia 2010, 22:58
pewnie boloński ;D czy jakiś inny pasujący do spaghetti
Alex Reed
Alex Reed 14 grudnia 2010, 04:05
Tak coś mi podpowiedziało przy 1/3 Twojej tyrady, że płytka będzie mdła. Inaczej od razu byś przeszedł do recenzowania. ;)
Paweł
Paweł "Ivo" Kaczorowski 14 grudnia 2010, 09:34
No i to , być może, jest dobry sposób, żeby mówiąc niewiele o przedmiocie - dać o nim całkiem realne wyobrażenie... :) Nie mniej jednak, nasz kolega Singer, w moim odczuciu, mógłby pisać swój diariusz chaotyczny, albo coś w ten deseń, a ja powinienem mu (w celu zainspirowania tego utalentowanego opowiadacza) dostarczać mdłych płytek z niezbyt wyraźnie brzmiącymi tekstami.

Tak, czy inaczej: Singer swój cel osiągnął. Jego tekst budzi zainteresowanie czytelników! :)

Domka, to był sos z białych wiśni...
sin∞ger
sin∞ger 17 grudnia 2010, 22:26
cieszy mnie, że recenzja się spodobała.
Usunięto 1 komentarz
przysłano: 22 sierpnia 2010 (historia)


Strona korzysta z plików cookie w celu realizacji usług zgodnie z Polityką prywatności.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do cookie w Twojej przeglądarce.

Zgłoś obraźliwą treść

Uzasadnij swoje zgłoszenie.

wpisz wiadomość

współpraca