Usprawniliśmy naszą wyszukiwarkę.
Wypróbuj ją!
Wypróbuj ją!
teatr - aktualności
- Improwizacje w Klubie Studio
- Kabaret Jurki w Klubie Studio
- Tradycja w Teatrze Żydowskim
- Klancyk 7 lutego 7 lutego 2012
- Luty 2012 w Teatrze Żydowskim
- Dla Wywrotowców wejściówki na Osąd
- „Wariat i zakonnica” w Teatrze Druga Strefa
- Żyć, nie umierać!
- Zaproszenia dla Wywrotowców na Gastronomię
- „Spotkanie" w CS Impart 4 lutego 2012
| rss | więcej artykułów » |
Żyć, nie umierać!
O przedstawieniu, które zamiast stać się kabaretem, przemieniło się w wehikuł czasu i porwało publiczność do lat 20. XX wieku. Zatem: Ja mówię, aktorzy tańczą i śpiewają, orkiestra gra, a publiczność klaszcze.Niedyskretny urok władzy
Autorski spektakl Agaty Dudy-Gracz to feeria pomysłów, bardzo wyraziste postawienie krytycznych tez, niekiedy wręcz szarżowanie teatralnymi środkami wyrazu. Oddanie głosu maluczkiemu z samego dołu hierarchii społecznej otworzyło oryginalną perspektywę postrzegania starego problemu władzy i posłuszeństwa.„Dzieci są gorsze od nieboszczyków”
Teatr nie musi być ani publicystyczny, ani uniwersalny. Może być po prostu zabawny, zachwycający, zaskakujący. Dobre aktorstwo, oryginalna warstwa dźwiękowa i włączenie w ruch sceniczny elementów pantomimicznych uczyniły „Staruchę” atrakcyjnym widowiskiem.Tylko buciki nie przemówiły
Słuchowisko oglądane w teatrze to wielka rzadkość. Możliwość śledzenia tego jak powstają efekty dźwiękowe daje wiele radości, zwłaszcza gdy sami twórcy zdają się ją czerpać ze swojej pracy. „Opowieść wigilijna” w wersji Ad Spectatores dostarczyła bujnej zabawy.Postapokaliptyczny kontekst pytania „być albo nie być?”
Jak pozostać człowiekiem w czasie zarazy, katastrofy, końca świata? Czy solidarność ludzka może przetrwać tak wielkie i tragiczne wydarzenie, jakim jest koniec znanego nam ładu społecznego?„Gdybym była mężczyzną”
Kapitalna rola Anna Ilczuk w pewnym sensie „zrobiła” cały spektakl. Nie sposób było się nie uśmiechnąć, gdy prosiła niczym natrętne dziecko: „Mario, opisz występek”Piękny powiększony świat
„Mikrokosmos” to bardzo dojrzała, bogata wizualnie i brzmieniowo inscenizacja znanej baśni. Ruch postaci, ich pantomimika i onomatopeje tworzą wraz z muzyką i precyzyjną grą świateł naprawdę piękne widowisko.Scena Małych Form otwiera swe podwoje
„SMF ma być nową, dynamiczną przestrzenią prezentacji, konfrontacji i wymiany doświadczeń artystów pantomimy i teatru ruchu.”Śmierć w kichnięciach absurdu
Masowe zejścia na skutek hiszpanki swego czasu zadały bliskim ofiar więcej cierpienia niż wojna światowa. U progu sezonu influenzy Masztalski próbuje wzorem Monty Pythona jak zawsze patrzeć na jaśniejszą stronę… śmierciPokażcie mi mysią dziurę…
Spektakl Klemma został zrobiony z rozmachem i wykorzystano w nim wiele ciekawych pomysłów aktorskich, scenograficznych i muzycznych. Jednak niekonsekwentne poprowadzenie roli Judyty sprawiło, że nie był porywający.Ofelia tonie w łyżce wody
Ostentacyjne zaprzeczenie tragizmowi, rozterkom i pesymizmowi wpisanemu w oryginał to nieco za mało, żeby stworzyć wybitne przedstawienie. Hamlet Cezarego Tomaszewskiego to jednak z pewnością udany debiut reżyserski.Dostojewski dla szkół
Opryński w swojej interpretacji pokornie podążył za moralizatorską myślą Dostojewskiego. Spektakl, który uratowały ciekawe zabiegi scenograficzne i wykreowanie paru wyrazistych postaci, można polecić konserwatywnym fanom teatru.Tacy jesteście ważni?
W jednym z najciekawszych spektakli Dialogu zobaczyliśmy prawdziwie transgresyjny teatr. Artystyczna prowokacja posłużyła ważnemu celowi – zakwestionowaniu idei nacjonalizmu. Przekonaliśmy się, że nie jesteśmy tylko świadkami.Dalej nie ma już ucieczki
Szwajcarska wersja Poczekalni genialnie wytworzyła atmosferę emocjonalnej degrengolady. Przedstawienie trwało jednak za długo, by utrzymać widza w napięciu. Nie wypada prosić Krystiana Lupy o skromność, można jednak – o litość.Z dystansem, z polotem, z Chile
„Symulacro" to sztuka inteligentnie zbuntowana, niejednoznaczna, pełna fałszywych tropów i bez łatwych odpowiedzi. Ze sceny na scenę widz był zaskakiwany i szokowany. Aktualne i bolesne tematy zostały podjęte środkami teatralnymi naprawdę wysokiej klasy.Pławanow
Olbrzymia przestrzeń sceny sprawiła, że kameralność i nieśpieszność właściwa dramatom Czechowa zostały zastąpione przez bardziej współczesne odmiany niepokoju. Dostaliśmy spektakl bez rosyjskiej duszy i musimy wierzyć na słowo, że to, co ją zastąpiło to dusza holenderska.Wyznanie wiary granatami
Inscenizacja nie tyko sprowokowała do myślenia, lecz dała ten rodzaj estetycznego szoku, jaki rzadko się spotyka w teatrze, w którym przecież „wszystko już było”. Czy jednak dzieci nie będą miały kłopotów w szkole? Przecież rzucały granatami w Boga.| rss | więcej artykułów » |